Waarom jouw goede idee of oplossing keer op keer van tafel wordt geveegd…

Ben jij ook oplossingsgericht?

Ben jij ook iemand die graag meedenkt in oplossingen, en merk je toch dat de ander ze niet (altijd) van je aanneemt?

Heb je soms ook het gevoel dat jij harder nadenkt over de oplossing dan de cliënt/ klant? Dat het wel lijkt of het jouw probleem is?
Of dat je oplossingen de hele tijd van tafel worden geveegd, terwijl de cliënt niet met iets beters komt en het niet eens lijkt te overwegen?

Vermoeiend hé?!

En het werkt ook nog eens totaal niet, voor beide partijen.

 

Het zit hem niet in het probleem, maar in de twijfel.
Dat is waarom jouw goede idee of oplossing keer op keer van tafel wordt geveegd…

Als coach/ begeleider/ hulpverlener zijn wij vaak geneigd om sneller te gaan dan de cliënt. We zien het probleem en willen het oplossen. Logisch toch?
Alleen helaas is het niet zo simpel. Want als het zo simpel was, dan deden ze het wel.

De oplossing voor een probleem is namelijk vaak feitelijk niet zo moeilijk.
‘Wil je afvallen, moet je minder eten.’
‘Wil je een baan, moet je solliciteren.’
‘Wil je meer klanten, begin dan met marketing.’
‘Wil je weer meer zelfstandigheid, oefen dan met lopen.’

Maar waarom doen mensen het dan niet? Waarom hebben ze steeds redenen om het niet te doen, en spreken ze die redenen vooral tegen jou uit?

Omdat:
Ergens van binnen twijfelen ze nog. Of ze het wel kunnen, durven of zien zitten. Een dieet volhouden is namelijk moeilijk, dus misschien kan ik er beter niet aan beginnen. Gaan solliciteren betekent dat je ook afgewezen kunt worden. Marketing voelt eng, want mensen gaan er iets van vinden. En oefenen met lopen is pijnlijk, terwijl stilliggen op de korte termijn fijner voelt.

Mensen zijn dus vaak ambivalent. Ze twijfelen. En zolang ze twijfelen, zullen jouw oplossingen voelen als te snel. En dan komt er automatisch een ‘nee, doe nog maar even niet’ als reactie.
Niet omdat ze dwars zijn. Niet omdat ze niet willen. Maar omdat het een heel natuurlijke reactie is op een te snel aangedragen oplossing.

 

Wat als je het anders aanpakt?

Je raadt het al: als jij iets anders doet, krijg je waarschijnlijk ook een ander antwoord.

Vanuit MGV zeggen we: stop met het aandragen van oplossingen en begin met het stellen van goede vragen.

Bijvoorbeeld:
“Waarom zou je het wel willen doen?”

Dus: waarom zou je wel willen oefenen met lopen, je marketing oppakken, gaan solliciteren of aan dat dieet beginnen?

Luister naar de ‘ja, ik wil wel veranderen’-kant van de ander en vraag nog eens door voor meer Ja’s, door bijvoorbeeld een andere vraag:
“Welke redenen heb je nog meer om dit te veranderen (aan te pakken)?”

 

Wat er dan gebeurt?

Je zult merken dat mensen actiever en enthousiaster worden over het aanpakken van het probleem als je er zo een tijdje over praat. En dat er dan misschien (per ongeluk ;-)) ideeën/ oplossingen uit hun mond naar voren komen om echt iets te gaan doen.

Mooi! Want als zij het zelf zeggen, dan menen ze het. Dan voelen ze het. En dan is de kans dat ze het ook echt overwegen om te gaan doen vele malen groter.

En de oplossingen die jij bedacht had? Die kunnen ze vaak zelf ook wel bedenken. Dat is geen abracadabra.
En wat een fijn gevoel zal het ze geven als ze dat zelf mogen ontdekken, in plaats van dat jij het aandraagt!

 

Dus: stop met het oplossen van andermans problemen en begin met het stellen van goede vragen!

Begin met nieuwsgierig vragen naar de redenen en de motivatie om het probleem wel aan te pakken. Dan zal de oplossing steeds makkelijker ‘vanzelf’ komen.

Probeer vandaag in één gesprek eens deze twee vragen:

  1. “Waarom zou je het wel willen doen?”
  2. “Welke redenen heb je nog meer om het wel te veranderen?”

En kijk wat er gebeurt…

Natuurlijk is er veel meer waar je rekening mee kunt houden in zo’n gesprek. Als coach heb je namelijk vier belangrijke taken en dit is er maar één van (het ontlokken van motivatie bij de ander). Maar als je het aanbieden van oplossingen gaat vervangen door deze twee vragen, ga je echt al verschil merken!

Laat je me weten wat je hebt gemerkt?

 

Wil je meer weten over deze taak en over die andere drie? Overweeg dan zeker eens een basistraining. Het is het echt waard!

Weerstand bestaat niet… of toch wel?

Weerstand bestaat niet!

Een uitspraak die ik wel eens hoor in het land van coaching en training. Klinkt best lekker, hè?
Lekker positief ook 😉

Maar uhm… hoe zit dat dan met die ‘ja maar- klanten’?
Of met dat onrustige gevoel in jezelf als je gesprek ineens stroef loopt?

En als ik jou vraag:
• Welke weerstand ervaar jij wel eens bij je klanten? Of
• Welke weerstand voel je zelf wel eens in gesprekken?

Dan weet je waarschijnlijk zo een paar voorbeelden te noemen. Dus jazeker, we kennen het woord weerstand!

Waarom dan toch die uitspraak?

De mensen die zeggen dat weerstand niet bestaat, bedoelen volgens mij iets anders nl: ze vinden dat het woord weerstand een negatieve lading heeft. En ze vinden dat het klinkt alsof het iets is wat iemand ‘doet’ of ‘is’.

Daar willen ze vanaf! En daar zit zeker wat in.

Maar… dat maakt weerstand nog niet niet-bestaand.
Het gedrag dat wij herkennen als weerstand zoals: ja-maar-en, wegkijken, stilvallen, ontwijken, dat komt ergens vandaan. Het is geen losstaand gedrag, het is niet iets wat iemand is maar het is een reactie. Een reactie op een situatie, een gevoel, of (hou je vast)… op wat jij als coach zegt of doet.

Autsj.
Maar ook: YES! Want als het ergens vandaan komt, dan kun je er dus iets mee.

Dus hoe zit het dan wel?
Weerstand is geen probleem, het is informatie. Een signaal dat er iets speelt. En als we stoppen met ‘strijden tegen weerstand’ en gaan onderzoeken waarom het ontstaat, verandert alles.

De vraag is dus niet of het weerstand heet, maar de vraag is:
• Wat gebeurt hier precies?
• En hoe kan ik daar op een constructieve manier op reageren, zodat ‘de weerstand’ afneemt?

Want je hebt als begeleider altijd invloed op het gesprek. Je kunt iets anders doen waardoor de ander zich minder hoeft te verdedigen, en er weer ruimte komt voor beweging.

We kunnen drie soorten ‘weerstand’ onderscheiden
Terry Moyers (wetenschapper) benoemt drie vormen van gedrag die wij vaak als ‘weerstand’ bestempelen:

1. Niet-willen of niet denken te kunnen veranderen
De ander twijfelt over de verandering waar je samen over praat. Niet veranderen levert hem/ haar ook nog iets op (makkelijker, bekend). De uitspraken voor het behouden van het huidige gedrag (tegen veranderen) noemen we behoudtaal. Dat hoort bij gedragsverandering en vanuit MGV zijn er verschillende technieken om de behoudtaal om te buigen naar verandertaal. (Hier ga ik nu niet verder op in op deze plek, maar klinkt dit interessant kom dan zeker naar één van onze trainingen of kennismakingsworkshop dan leer je er nog veel meer over)

2. Verzet tegen moeten
De ander voelt zich gedwongen en dat roept bij ieder mens (ja, ook bij jou ;-)) een reactie van ‘weerstand’ op omdat iedereen behoefte heeft aan autonomie. Bijvoorbeeld: in het gedwongen kader, daar kwamen de cliënten al vaak binnen met frisse tegenzin. Daar moest echt even aandacht voor zijn voor we samen verder konden.

3. Wrijving in de relatie
De ander reageert naar jou toe op iets wat jij zegt of doet. Bijvoorbeeld ‘Jij hebt makkelijk praten, jij zit aan de andere kant van de tafel’ of ‘Ik zeg toch net dat dat niet kan, luister je eigenlijk wel?’
Hij is (even) niet zo blij met jou, met jouw opmerking. Er komt een kleine breuk in de werkrelatie. Deze moet eerst hersteld worden voor je verder kunt samen.

Het zijn geen lastige klanten. Het zijn mensen die iets laten zien wat voor hen logisch is in dat moment.

En weet je? Als jij dat weet te zien, dan kun je het anders benaderen.

Bij behoudtaal kun je verandertaal gaan ontlokken. Bij verzet tegen het moeten kun je op zoek naar autonomie (binnen de kaders). En bij wrijving kun je stoppen met wat je aan het doen bent en gaan werken aan de relatie door de leuning van je stoel op te zoeken en de ander echt proberen te begrijpen.
Nu je dit weet hoef je niet meer te vechten tegen weerstand en er ook niet meer van te schrikken. Het geeft je informatie in waar jullie staan in het proces. En met deze informatie kun jij als coach dus goed bepalen wat je nu te doen hebt om weer samen te kunnen gaan werken aan motivatie.

Herken jij dit?
• Ervaar jij regelmatig gedrag van je klant dat je frustreert of wat het gesprek moeilijk maakt?
• Merk je dat je soms zelf in de weerstand schiet, bijvoorbeeld als iemand steeds ‘ja maar’ zegt?

Dan is dit precies het moment om te leren hoe je dit gedrag kunt herkennen, begrijpen en ombuigen.

In onze basistraining Motiverende Gespreksvoering leer je precies hoe je op dit soort situaties kunt reageren, op een manier die werkt voor jou en voor de ander. Hierna kun je prettiger en effectiever werken aan gedragsverandering.

Benieuwd?
Kijk dan hier op de website voor de eerstvolgende training of meld je aan voor de kennismakingsworkshop!

Tot snel!?!

Zweet jij (weer) harder dan de ander?

Zweet jij (weer) harder dan de ander?

Een hele tijd geleden schreef ik een blog met de titel: “Het zweet op de juiste rug”. Die sloeg aan, vooral bij mensen die zich regelmatig afvragen: “Waarom werk ik eigenlijk harder aan de motivatie van mijn cliënt dan hij of zij zelf?”

Als jij ook regelmatig bezweet uit een gesprek komt (figuurlijk of letterlijk), dan is dit blog voor jou. Want hoe goed bedoeld ook: als jij het meeste werk doet, mist de ander de kans om zelf in beweging te komen. En laat dat nou precies zijn waar gedragsverandering begint: bij eigen motivatie.

Motiverende Gespreksvoering (MGV) helpt je om de rollen om te draaien.
Zodat jij ontspannen kunt begeleiden en de ander zelf aan de slag gaat.

Hieronder drie tips vanuit MGV om het zweet daar te laten waar het hoort:

1. Stop met trekken, start met gidsen

We willen graag helpen, dat zit in onze aard. Maar helpen is niet hetzelfde als overnemen. Laat de ander zelf zoeken naar zijn eigen redenen om iets te veranderen in plaats van ongevraagd advies geven. Stel open vragen die uitnodigen tot nadenken, zoals:
– Wat maakt dat de verandering nu belangrijk voor je is (on top of mind komt)?
– Wat zou je graag anders zien, voor jezelf?

Zo stimuleer je verandertaal, zonder te duwen en trekken.

2. Check: bij wie ligt het eigenaarschap?

Een mooie checkvraag tijdens of na een gesprek: “Wie is er nu aan het werk?”
Als jij de ideeën aanreikt, het tempo bepaalt en probeert te overtuigen… dan ligt het eigenaarschap bij jou. Draai het om:
– Vat samen wat de ander zegt
– Blijf open en nieuwsgierig luisteren
– Reflecteer op zijn/haar woorden
– Stel nieuwsgierige en waardevolle vervolgvragen

En voel je ondertussen vrij om eens achterover te leunen. Letterlijk! Je hoeft het niet allemaal te fixen, je KUNT het niet allemaal fixen!

3. Gebruik reflecties als versneller

Reflecties zijn het geheime ‘wapen’ van MGV. Door iets terug te geven wat je hoort, help je de ander om zichzelf beter te begrijpen. Door er iets meer lading aan te geven (andere woorden of een verlangen of waarde eraan koppelen) geef je liefdevolle duwtjes in de veranderrichting voor de ander.
Bijvoorbeeld:
Cliënt: “Ik weet dat ik nu écht moet stoppen met roken, maar het lukt steeds niet.”
Jij: “Het voelt alsof je steeds tegen dezelfde muur aanloopt. En tegelijkertijd geef je aan dat het voor je gevoel zo echt niet langer meer kan. Je zou jezelf heel graag ex-roker willen kunnen noemen en bent op zoek naar iets dat wel voor je werkt.”

De ander voelt zich begrepen en jij geeft zijn motivatie andere en meer woorden. Hier zit brandstof voor verandering.


Dus: werk jij hard of laat jij jouw gesprek werken?

Nieuwsgierig naar meer? Wil jij ook leren hoe je MGV in kunt zetten om gesprekken lichter en effectiever te maken? Kijk dan eens naar ons aanbod trainingen en laat het zweet weer op de juiste rug belanden ????

Een duurzaam compliment geven

Welk compliment geef jij wel eens aan je cliënt?
Sta daar eens bij stil. Noteer er een paar. Wat zeg je precies? Wat wil je ermee bereiken?

Heb je een concreet voorbeeld van een compliment genoteerd? Oké, dan kun je nu verder lezen…
________________________________________

Veel coaches en begeleiders gebruiken regelmatig complimenten in hun gesprekken. En terecht! Een compliment kan een mooie manier zijn om positieve gedragingen van je cliënt in het licht te zetten. Je laat weten dat je iets hebt gezien en benoemt dat op een positieve manier. Dat voelt fijn, voor jou en voor de ander.

Maar wat als ik je vertel dat je met een kleine aanpassing van je compliment veel meer resultaat kunt boeken?

In Motiverende Gespreksvoering spreken we dan over bekrachtigen, ook wel bevestigen genoemd. Zelf noem ik het ook vaak een compliment + of een duurzaam compliment.

Een compliment met extra lading.
Een compliment dat niet alleen fijn voelt, maar ook motiveert.
Een compliment dat zowel bijdraagt aan je werkrelatie met de ander als aan diens motivatie voor gedragsverandering.

________________________________________

Een compliment +: wat is het?

Een compliment + (oftewel een Bekrachtiging) bestaat uit drie essentiële ingrediënten:

1. Haal de ‘ik’ eruit
Zeg niet: “Ik ben trots op je.”
Maar: “Je mag trots zijn op jezelf.”

Waarom? Omdat het niet gaat over jouw gevoel of mening. Het compliment is van de cliënt, niet van jou. Door de ‘ik’ weg te halen, blijft de focus liggen waar die hoort: bij de ander.

2. Benoem concreet gedrag, inzet of een kwaliteit van de ander
Zeg niet: “Goed gedaan!”
Maar: “Je bent blijven bellen, ook toen je geen gehoor kreeg.”

Concreet gedrag benoemen maakt duidelijk wat de ander precies heeft gedaan. Dat geeft het compliment inhoud en maakt dat de ander weet waar je precies aandacht aan geeft.

3. Benoem het positieve effect van dat gedrag (voor de ander)
Zeg niet alleen wat iemand deed, maar ook wat het oplevert voor hem/haar:
“Daardoor kon je je op tijd afmelden voor je werkstraf en heb je geen officiële waarschuwing gekregen.”

Dat laatste zinnetje, het effect, maakt het verschil. Door deze aanvulling wordt iemands motivatie aangewakkerd. Hier voelt de ander ‘dat is wat ik wil en dus ga ik dit gedrag vaker inzetten’.
________________________________________

Waarom is dat effect benoemen zo belangrijk?

Toen ik 20 jaar geleden dit thema in een training aansneed, waren de complimenten vaak vaag. Tegenwoordig merk ik dat veel coaches / hulpverleners / begeleiders stap 2 al doen, het concrete gedrag benoemen. En de ‘ik’ is er in de helft van de gevallen ook al uit. Maar stap 3, het effect benoemen is wat weinig coaches doen.

Maar waarom is die stap ook zo belangrijk?
Je herkent het vast: iemand krijgt een compliment, knikt wat ongemakkelijk, zegt “Dank je wel”… en gaat weer door.
Dat gebeurt vaak als je alleen een vaag compliment geeft, of als je het effect niet benoemt. De cliënt voelt zich even gezien, maar het beklijft niet.
Zodra je het effect benoemt, gebeurt er iets anders.

De cliënt denkt: “Ah, dus dat heeft het opgeleverd. Dát wil ik vaker doen.”
En dat is precies wat je wil bereiken. Je benoemt gedrag dat bijdraagt aan het doel, in de hoop dat de ander dat gedrag vaker gaat laten zien.
________________________________________

Bekrachtigen draagt bij aan gedragsverandering op drie vlakken

1. Het versterkt het contact
Je cliënt voelt zich door jou gezien. Je geeft aandacht aan wat goed gaat. Dat versterkt de relatie, en zonder relatie geen prestatie.

2. Het vergroot het zelfvertrouwen
Door gedrag te benoemen dat waardevol is, schijn je een lampje op kwaliteiten die de cliënt misschien nog niet zag.
Je laat zien: “Je hebt het al in je.”
En als iemand denkt dat verandering mogelijk is, wordt de stap om het te proberen ineens een stuk kleiner.

3. Het vergroot de motivatie
Bekrachtiging maakt gedrag betekenisvol. En gedrag dat ergens toe leidt, wordt sneller herhaald.
________________________________________

Voorbeelden uit de praktijk

Hier een paar concrete voorbeelden van complimenten die je kunt versterken tot bekrachtiging:

• “Goed dat je eerlijk bent” versus “Je hebt eerlijk verteld dat je bent teruggevallen. Dat vergt moed. Daardoor kunnen we nu samen kijken wat je nodig hebt om overeind te blijven de volgende keer.”

• “Goed dat je de brief hebt geopend” versus “Je hebt die lastige brief toch opengemaakt. Daardoor weet je nu waar je aan toe bent, en kunnen we het samen aanpakken.”

• “Super dat je zo rustig bent gebleven” versus Je bent rustig gebleven in dat gesprek, terwijl je boos was. Daardoor is het gesprek niet geëscaleerd en kon je je punt maken.”

• “Knap van je dat je je grens aan hebt gegeven.” versus “Je hebt je grenzen aangegeven. Daarmee neem je jezelf serieus en geef je de ander helderheid.”

• “Top dat je het toch geprobeerd hebt.” versus “Je hebt deze keer iets nieuws geprobeerd, ook al vond je het spannend. Daardoor heb je ontdekt dat het je lukt om dingen anders aan te pakken.”
________________________________________

En nu jij…

Bekijk het compliment dat je eerder noteerde nog eens.

Bevat het alle drie de elementen?
• Geen ‘ik’?
• Concreet gedrag benoemd?
• Effect van het gedrag benoemd?

Zo ja: top, je hebt een compliment + te pakken!
Mist er iets? Kijk dan eens of je het kunt aanvullen, zodat het een bekrachtiging wordt.

________________________________________

Tot slot…

Wat zou het jou en jouw cliënten kunnen opleveren als je af en toe een bekrachtiging geeft in plaats van een gewoon compliment?
Test het eens uit in je volgende gesprekken. En let eens op wat je ziet bij de ander. Vaak zie je ze bijna letterlijk groeien!

Wil je oefenen met bekrachtigen en andere motiverende gesprekstechnieken? Kijk dan eens bij onze trainingen. Je bent van harte welkom!

Van zeggen dat je het snapt, naar laten horen dat je het begrijpt…

Omdat iedereen een goede gesprekspartner verdient!

Van zeggen dat je het snapt, naar laten horen dat je het begrijpt…

Soms hoor je mensen wel eens zeggen: “Ik snap wat je bedoelt.”
En toch voel ik me, als iemand dat zegt, niet altijd helemaal begrepen. Want dit zinnetje kan iedereen overal en altijd zeggen, nog zelfs zonder dat je geluisterd hebt naar mijn verhaal.

Herken je dat gevoel?

En dat… lieve coach, begeleider, zorgprofessional of manager… dat is precies waar reflectief luisteren binnen Motiverende Gespreksvoering het verschil maakt.
Waar jij als gesprekspartner het verschil kunt maken. Niet alleen zeggen dat je iets begrijpt, maar het laten horen.

Door samen te vatten.
Door te spiegelen.
Door de ander net even iets anders te verwoorden dan hij of zij zelf deed.
Andere woorden, andere visie, andere lading.

En ik kan je vertellen: toen ik dit ging doen, veranderden mijn gesprekken compleet.
Oké natuurlijk niet meteen, maar toen ik de theorie eigen had gemaakt en het een deel van mezelf werd.

Even de theorie: wat is reflectief luisteren (ook alweer)?

Reflectief luisteren is één van de krachtigste technieken uit de methode Motiverende Gespreksvoering (MGV).
Het is zoveel meer dan “papegaaien” of een samenvatting geven.

Het is een manier van luisteren waarbij je:
– laat horen dat je echt hebt geluisterd, niet alleen naar wat er letterlijk gezegd werd maar ook naar wat er tussen de regels door bedoelt werd
– laat voelen dat je de ander serieus neemt, je de ander echt probeert te begrijpen
– je actief bouwt aan vertrouwen en samenwerking, door met alles wat je in je hebt te zijn in dit gesprek (want anders lukt het niet om te reflecteren)

Door te reflecteren geef je terug wat je gehoord hebt, maar dan in jouw eigen woorden. Liefst net iets scherper, iets dieper, iets treffender dan hoe de ander het zei. Zodat de ander denkt: Ja! Precies dat bedoel ik! Of juist denkt: oh ja, dat bedoel ik ook maar zo had ik er zelf nog helemaal niet naar gekeken.
Aansluiten of aan het denken zetten dus, beiden vanuit de beste intentie voor de ander.

Waarom het mij zoveel heeft gebracht

Ik werkte vroeger in de verslavingszorg. Ik was goed in contact maken, maar verviel wel vaak in het stellen van vragen. Ooit zei een cliënt zelfs tegen me “Ik vind dat je nogal veel vragen stelt, wat ga je eigenlijk met al die informatie doen?” Terwijl ik juist probeerde interesse te tonen en contact te maken door de vragen te stellen.

Toen ik MGV leerde kennen, was ik meteen enthousiast. Ik oefende me suf op (onder andere die) reflecties, zodat ik mijn vragen kon gaan afwisselen.
In het begin voelde het enorm gekunsteld, een soort toneelstukje waarbij ik op zoek was naar de technisch goede reflectie. Maar op een dag… voelde ik het! Het zakte…

Ik begon echt anders te luisteren. Dieper. Met mijn hele aandacht. Zonder oordeel. En met als resultaat: meer verbinding, meer beweging bij de ander, en ikzelf? Veel minder moe na een gesprek.
Vanaf dat moment kreeg ik geregeld reacties als “Bedankt dat je naar me geluisterd hebt!” of “Je bent de eerste in 10 jaar die me niet veroordeeld heeft.”
Pfff… mooi dat ik dat dus had kunnen doen, maar ook verschrikkelijk om te beseffen dat het dus nog vaak niet gebeurt.
Vanaf dat moment is mijn missie ontstaan om iedereen die met mensen werkt hier iets over mee te geven. Voor henzelf omdat het tof is om zo met mensen in gesprek te kunnen, en ook zeker voor alle cliënten, patiënten, klanten enz. die een goede gesprekspartner (of ja luisterpartner) verdienen.

Verschillende soorten reflecties en hoe je ze gebruikt

Er zijn allerlei soorten reflecties binnen MGV. Hier een paar voorbeelden:

Eenvoudige reflectie
Klant: “Ik ben zo moe de laatste tijd.”
Jij: “Je merkt dat je energie op is.”

Reflectie van gevoel
Klant: “Ik ben zo moe de laatste tijd.”
Jij: “Je vraagt je af hoe lang je dit nog volhoudt.”

Reflectie op verlangen
Klant: “Mijn baas zei dat ik het prima doe, maar ik twijfel of dat echt zo is.”
Jij: “Dat maakt je onzeker en je wilt graag bevestiging die je echt kunt voelen.”

Reflectie op waarde
Klant: “Ik ga echt niet werken voor evenveel geld (of nog minder) dan de uitkering die ik nu krijg.”
Jij: “Voor jou is het belangrijk dat werk je ook financieel meer rust zou geven.”

Dubbelzijdige reflectie
Klant: “Ik wil wel gezonder eten, maar ik hou te veel van snacks.”
Jij: “Je geniet erg van dat lekkere tussendoortje en tegelijkertijd merk je ook dat je wat gezonder zou willen eten.”

Zie je hoe je door een goede reflectie ineens de diepte in kunt duiken?
Hoe je van horen naar echt luisteren kunt gaan? En daarmee goed aansluit bij de ander en dus werkt aan je relatie/ contact.

Wil je oefenen? Hier is een leuke mini-opdracht!

Kijk vandaag eens naar je gesprekken.
En bij ieder zinnetje dat je gesprekspartner zegt, stel jezelf de vraag:
– Wat hoor ik tussen de regels door?
– Wat zou ik kunnen teruggeven als reflectie, in plaats van een nieuwe vraag stellen?

Probeer vandaag in één gesprek eens één of twee reflecties te geven in plaats van vragen.
Begin eenvoudig. En wees niet bang om het ‘fout’ te doen. De intentie is belangrijker dan de perfecte formulering.

Want oefening baart kunst. En als het eenmaal klikt… geloof me: dan luister je nooit meer hetzelfde.
Reflectief luisteren kun je leren, iedereen kan het leren!

Reflectief luisteren is geen (aangeboren) talent, het is een vaardigheid.
En het mooie is: zodra je het leert voelen, wil je nooit meer anders. Het geeft je gesprekken diepgang, lucht, verbinding en vaak verrassend mooie inzichten.

Wil jij hier verder in oefenen?
Meld je dan om te beginnen al eens aan voor onze gratis online mini-cursus ‘Reflectief Luisteren’

Kun jij nog wel ‘normaal’ naar gesprekken luisteren?

Kun jij nog wel ‘normaal’ naar gesprekken luisteren?

“Kun jij eigenlijk nog wel ‘normaal’ naar gesprekken luisteren?”
Een vraag die ik regelmatig krijg. En eerlijk? Nee. Niet echt meer.

Één reden daarvoor: ik ben – samen met vier andere MGV-trainers – betrokken bij een bijzonder onderzoek van de Universiteit van Amsterdam. In dat onderzoek kijken we hoeveel Motiverende Gespreksvoering er écht wordt toegepast in gesprekken met cliënten. En dus… luisteren wij. Urenlang. Met een scherp oor naar opnames van gesprekken.

Gesprekken coderen met de MITI

We luisteren de gesprekken terug en coderen ze met behulp van de MITI, een meetinstrument waarmee je beoordeelt hoe goed iemand MGV toepast. We tellen onder andere hoeveel open vragen iemand stelt, hoeveel complimenten of reflecties er worden gegeven, en of er geen ongevraagd advies voorbij komt.
Daarnaast kijken we ook naar de relationele kant van het gesprek: hoe zit het met de samenwerking met de cliënt in dit gesprek? Wordt hun expertise voldoende serieus genomen? Wordt er empathie getoond? En probeert de gespreksvoerder actief om de motivatie van de ander (om aan doelen te werken) te versterken?
Voor de kenners: dit gaat over verandertaal uitlokken en behoudtaal verzachten.
Ik vind het zó interessant om gesprekken op deze manier te ontleden. Je gaat steeds beter horen waarom een gesprek werkt… of juist niet.

Wat maakt dat iets wél werkt?

Het mooie is: dit is wat ik als trainer tijdens oefengesprekken in trainingen ook doe. Als trainer luister je heel goed naar wat degene die met MGV aan het oefenen is zegt, hoe hij het zegt, wanneer hij het zegt…. Je hoort een vraag en weet vooraf bijna al wat het effect gaat zijn op de ander. Wordt iemand actiever? Of haakt hij juist af?
En als het gesprek niet oplevert wat je had gehoopt (bijvoorbeeld dat iemand níet gemotiveerder raakt) dan kun je vaak terughalen wat de gespreksvoerder deed… of níet deed…waardoor het zo liep. Fascinerend toch, hoeveel invloed je kunt hebben op een (goed) gesprek!

Wat leer ik hiervan (en jij als deelnemer in zo’n training dus ook)?
Door gesprekken echt te gaan analyseren:

– hoor je steeds beter wat in een gesprek werkt en waarom
– leer je patronen herkennen: wat roept motivatie op en wat juist weerstand?
– ontwikkel je een soort ‘gespreks-radar’ die je helpt effectiever te communiceren
– ontdek je dat de kleinste keuzes (een woord, toon, timing) groot effect kunnen hebben
– leer je terugkijken: als het gesprek niet werkt, waar ging het dan mis?

En dit helpt mij, maar dus ook jou als coach, begeleider of hulpverlener om:

– Sneller in te schatten wat je wil zeggen en wat het effect daarvan gaat zijn
– Bewuster gesprekken te voeren die écht motiveren
– Minder hard te werken in het gesprek, met meer effect
– En… met meer plezier en zelfvertrouwen je werk te doen!

– En eerlijk is eerlijk… het helpt je óók om buiten je werk gesprekken anders te beluisteren.

Aan staan, maar ook weer uit

Tijdens het coderen sta ik 100% aan. Ik hoor álles: de toon, de timing, de kleine woordkeuzes. Maar eerlijk is eerlijk… ook daarbuiten lukt het me steeds minder om het níet te horen of toe te passen. Tijdens een gesprek met de juf van mijn dochter, de arts van mijn moeder, of zelfs de verkoper van een auto laatst, die ineens zei: “Jij doet zeker iets met communicatie?!”
Uhm… betrapt.
Maar goed, gelukkig kan ik er ook voor kiezen om het los te laten. Om te merken wat ik hoor, en het dan weer te laten gaan. Precies dat is wat ik binnenkort lekker ga oefenen tijdens mijn vakantie. Even 50% uit. Want ja, ook ik heb af en toe even MI time nodig…

Wil je leren hoe je gesprekken effectiever, leuker én minder vermoeiend maakt – door écht te KIEZEN wat je zegt, vraagt of juist niet zegt?

Dan is een training Motiverende Gespreksvoering misschien precies wat je zoekt…. Na je welverdiende vakantie natuurlijk!

Start met de gratis mini-cursus Reflectief Luisteren, kom naar onze online kennismakingsworkshop 2 september of schrijf je snel in voor de basistraining van 4,5 dag welke start op 25 september aanstaande! Het kan nu nog, er is nog plek!

De 4 taken van iedere coach in ieder gesprek

De 4 taken van iedere coach in ieder gesprek

Als coach of begeleider heb je een belangrijke taak: je ondersteunt mensen bij het veranderen van gedrag. Of het nu gaat om stoppen met roken, het vinden van werk, het aanpakken van schulden of het doorbreken van ongezonde gewoontes – jouw rol kan het verschil maken.

Maar weet je ook welke taken jij eigenlijk hebt in zo’n begeleidingstraject?

Of het nou gaat om één gesprek of een langere samenwerking: in ieder contactmoment vervul jij 4 taken, vier essentiële taken. Ze vormen samen het fundament van effectieve begeleiding. In deze blog neem ik je mee langs deze 4 taken, geef ik voorbeeldvragen die je direct kunt gebruiken én laat ik zien hoe je deze stappen tot een succes maakt.

  1. Contact maken – de basis voor vertrouwen

Voordat je ook maar iets vraagt over doelen of plannen, is dit je allerbelangrijkste taak: zorgen dat de ander je vertrouwt. Zonder écht contact, geen verandering. Pas als iemand voelt dat jij het beste met hem voor hebt, ontstaat er ruimte voor openheid en kwetsbaarheid. En dus een echt gesprek!

Doel: De ander voelt zich gehoord, gezien en veilig genoeg om zich uit te spreken.

Voorbeeldvragen:

  • “Wat zou jij belangrijk vinden dat ik weet over jou?”
  • “Hoe is het voor jou om hier te zijn?”

Tip uit de praktijk: Vergeet de ‘techniek’ even en wees oprecht nieuwsgierig. De juiste intentie hoor je terug in je stem en zie je in je houding. Ontspan, luister, en laat merken dat je er bent – niet om te oordelen, maar om te helpen.

  1. Focus aanbrengen – samen ergens naartoe werken

Zodra er contact is, komt de volgende taak: focus. Want zonder doel geen richting, en zonder richting geen effectieve begeleiding. Je helpt de ander dus bij het formuleren van waar hij naartoe wil – op zijn tempo, in zijn woorden.

Doel: Er ontstaat helderheid over het doel van de begeleiding.

Voorbeeldvragen:

  • “Als dit traject je zou opleveren wat je hoopt, wat zou dat dan zijn?”
  • “Waar wil je aan het eind van dit gesprek meer duidelijkheid over hebben?”
  • “Welke verandering zou jij zelf graag willen zien in je leven?”

NB: Zonder doel weet je niet welke vragen relevant zijn en wordt het gesprek snel zonder richting. Niet altijd iets mis mee natuurlijk, bijvoorbeeld als pastor hoef je geen richting te geven. Maar als coach wordt je toch wel echt betaalt voor meer dan dat!

  1. Motivatie ontlokken – de brandstof voor verandering

Dan komt jouw derde taak: de motivatie van de ander naar boven halen. Niet door hem te overtuigen, maar door de juiste vragen te stellen en goed te luisteren naar wat er tussen de regels door gezegd wordt.

Doel: De ander benoemt zélf de voordelen van veranderen en ontdekt waarom het voor hem belangrijk is.

Voorbeeldvragen:

  • “Waar heb je last van op dit moment (tav je huidige gedrag)?”
  • “Wat zou het opleveren als dit gedrag anders wordt?”
  • “Wanneer is het je eerder gelukt om iets te veranderen? Wat werkte toen?”

Let op: In deze fase is zelfoverschatting niet erg – sterker nog, het is waardevol! Als iemand zegt “Ik kan dit!” terwijl jij denkt “hmm… twijfelachtig”, dan laat je dat even voor wat het is. Zelfvertrouwen is de motor van verandering. Laat hem vooral dromen, geloven, bouwen aan zijn innerlijke kracht. De realiteitscheck komt in je afrondende taak.

  1. Plannen maken – van wens naar actie

Pas als iemand weet waarom hij wil veranderen, ga je samen aan de slag met hoe. Hier begeleid je hem bij het maken van een concreet, haalbaar plan. En nu mag je als coach ook weer iets kritischere vragen stellen, doorvragen tot je het voor je ziet.

Doel: Een realistisch plan met voldoende kans van slagen.

Voorbeeldvragen:

  • “Wat zou je morgen al kunnen en willen doen als eerste stap?”
  • “Wat heb je in huis om dit vol te houden?”
  • “Wat als het even niet lukt, wat is dan je plan B?”

NB: In deze fase mag je de ander helpen om het plan bij te stellen. Niet door het over te nemen, maar door te gidsen. Want een mislukt plan is dodelijk voor motivatie. Hier wil je dus samen bouwen aan haalbaarheid, zonder de verantwoordelijkheid van de ander af te pakken.

 

Tot slot

Deze 4 taken – contact maken, focus aanbrengen, motivatie ontlokken en plannen maken – zijn als het ware de leidraad van elk goed coachgesprek. Je herkent ze nu misschien al in je eigen gesprekken, of ontdekt juist waar nog winst te behalen valt.

 

Wil je deze vaardigheden beter onder de knie krijgen? Wil je leren hoe je met minder inspanning meer effect kunt bereiken in jouw gesprekken?

 

Schrijf je dan in voor de Basistraining Motiverende Gespreksvoering bij MI time.
In vier dagen leer je hoe je deze 4 taken meesterlijk uitvoert – met impact, plezier en vertrouwen!

De Reparatie Reflex: een herkenbare valstrik voor coaches

De Reparatie Reflex: een herkenbare valstrik voor coaches

Gisterochtend volgde ik een inspirerend webinar van Tanya Cooper, MINT-lid uit Australië. Terwijl het bij ons ochtend was, sloot zij haar dag af met een waardevolle les over de ‘reparatie reflex’ – een reflex die ons als coach vaak in de weg zit.

Wat is de reparatie reflex?

De reparatie reflex is onze natuurlijke neiging om sneller te gaan dan de ander, om oplossingen aan te dragen of iemand te overtuigen van gedragsverandering. Dit doen we met de beste bedoelingen: we willen helpen, ondersteunen en de ander behoeden voor fouten. Toch heeft deze reflex een averechts effect. We hebben vanuit Motiverende Gespreksvoering (MGV) geleerd om deze reflex te onderdrukken en om oordelen te parkeren. We leren deelnemers in onze trainingen dan ook dat dit essentieel is om de ander zijn eigen proces te kunnen laten lopen. Dit is weer belangrijk voor behoud van eigen regie, maar ook de kans van slagen van een plan bijvoorbeeld.

Onderdrukken of reguleren?

Tanya bracht een nuance aan die me aan het denken zette. Onderdrukken van iets is lastig en kan zelfs spanning veroorzaken. Wat we wegdrukken, komt vaak later terug en zelfs met meer intensiteit (‘with friends’ zei ze ????).
Dit geldt dus ook voor de reparatie reflex. Hoe harder we proberen deze niet te voelen, hoe meer we ermee bezig zijn, en dat kan ten koste gaan van echt luisteren.

Alleen wegdrukken en in een hoekje stoppen is dus niet de oplossing en zelfs misschien wel helemaal niet mogelijk.

Ze introduceerde daarom een andere benadering, van 3 stappen nl: Refrain, Regulate en Return.

  • Refrain
    Jezelf weerhouden van ingrijpen door cognitieve interventies, zoals als coach tegen jezelf zeggen ‘het is niet het moment’ of ‘het is zijn proces’ en je te focussen op de techniek van het stellen van open vragen.
  • Regulate
    Daarna is het van belang dat je jezelf fysiek gaat reguleren in het moment. Je interne fysieke reactie eerst herkennen door even stil te staan bij wat je waar voelt in je lijf. En dan te reguleren door bijvoorbeeld te gronden met beide benen op de grond of een paar keer goed in- en uit te ademen. Hiermee kun je de spanning die dit alles met zich meebrengt namelijk laten afnemen.
  • Return
    Zodat je daarna vanuit rust weer terug kunt keren naar het moment en het gesprek én dus weer echt aanwezig kunt zijn voor de ander.

Dit alles zorgt ervoor dat je niet alleen voor de cliënt, maar ook goed voor jezelf blijft zorgen. Want alleen dan kun je er optimaal zijn voor de ander.

De reparatie reflex als leerzaam iets

Wat ik ook nog een mooie aanvulling vond vanuit Tanya’s visie, is dat de reparatie reflex een teken van onze betrokkenheid en liefde voor de ander en misschien vertelt die reflex ons ook iets waardevols? Over onszelf in ieder geval… Waarom voel je de behoefte om iemand te redden of te waarschuwen? Welke overtuigingen spelen mee?

Ze onderscheidde zes verschillende soorten reparatie reflexen, met een paar hele herkenbare voorbeelden. Ik zal proberen ze in mijn eigen woorden uit te leggen en misschien ken jij er nog wel meer???

  • De ridder: je wilt iemand redden en beschermen tegen fouten. Dit herken ik bijvoorbeeld bij mezelf wanneer ik met jongeren werk. Ik wil hen behoeden voor misstappen die ik al van veraf zie aankomen… ik merk dat het soms heel moeilijk is om dat niet te doen.
  • De voorzichtige: je wilt de ander waarschuwen voor risico’s en gevaren. Ik zie dit terug in mijn begintijd bij de reclassering. Toen waarschuwde ik cliënten vaak met uitspraken als: “Als je nu niet stopt met het plegen van delicten, raak je straks je kind nog kwijt.”
  • De expert: hij weet wat goed voor de ander is en geeft advies en informatie over hoe een probleem op te lossen. Ik herinner me dat ik cliënten uitlegde wat ze allemaal konden leren als ze toch die opname in een verslavingskliniek zouden accepteren (terwijl ze daar nog niet klaar voor waren). Maar ja, wie ben ik eigenlijk?
  • De geblinddoekte gids op reis: geeft leiding, maar zonder duidelijk doel.
    Te langzaam gaan: Dit gebeurde mij bijvoorbeeld in de vrouwengevangenis, waar ik iedere training minimaal het eerste uur luisterde naar álle problemen die ze hadden. Het contact was fijn, maar er veranderde niets.
    Of dat ik juist te snel naar het doel ging door voorstellen te doen van oplossingen “Is het niet een idee om…” of “Kun je niet …”
  • De hopeloze medestander: luistert en neemt de emoties van de ander zo sterk over dat hij uiteindelijk overweldigd raakt en zich afsluit om zelf te overleven. Wanneer je veel problemen hoort in je werk, bijvoorbeeld bij jeugdzorg en je ze als coach eigenlijk niet meer kan dragen… Ik herken deze niet meteen (gelukkig), maar jij misschien wel?
  • De strijder: overtuigd van zichzelf en gefrustreerd als de ander zijn advies niet aanneemt. Dit kan zich ook uiten in samen met de klant boos zijn op de wereld. Ik kan me nog wel herinneren dat ik samen met de klant boos werd op de wachtlijsten in de zorg en ging bellen of dat echt niet sneller kon.
  • En zo zijn er vast nog meer…

Iedereen die bij het webinar was herkende wel één of meerdere van deze reflexen en dat alleen al zorgde voor verlichting bij ons…. Het is normaal, en dus oké, om dit te voelen als coach! (Je bent ook maar een mens ????)

Bewustwording als sleutel

De kern van deze les? Het gaat niet om het volledig elimineren van de reparatie reflex, maar om bewustwording en regulatie. Als je je reflex herkent, kun je beter afstemmen op het proces van de ander en daadwerkelijk ondersteunen zonder te duwen of trekken.

Het webinar liet me opnieuw zien hoe krachtig MGV is. Niet alleen voor de mensen die we begeleiden, maar ook voor onszelf als professionals. Herken jij deze reparatie reflex in jouw werk? Welke vorm komt bij jou het meest naar boven?

Wil je hier verder mee aan de slag? In onze trainingen leren we je hoe je jouw gespreksvaardigheden kunt versterken en de ander écht in beweging krijgt.
Neem een kijkje op de website en ontdek de mogelijkheden!

Motiveren zonder duwen en trekken – hoe doe je dat?

Motiveren zonder duwen en trekken – hoe doe je dat?

Herken je dit?

Je werkt met mensen die iets zouden moeten veranderen – voor hun gezondheid, hun welzijn, hun toekomst. Maar in plaats van dat ze enthousiast aan de slag gaan met jouw goedbedoelde adviezen, hoor je vooral:

  • “Ja, maar…”
  • “Ik weet het wel, maar het lukt gewoon niet.”
  • “Ik wil het wel, maar ik ben bang dat het toch niet gaat werken.”

Misschien herken je het bij cliënten die gezonder willen leven, bij een patiënt die met roken wil stoppen, bij een medewerker die zijn gedrag op de werkvloer moet aanpassen.

Wat je ook probeert – uitleggen, tips geven, inspireren – het lijkt soms alsof jij harder aan het werk bent dan zij zelf. En dát is frustrerend.

Dat is het moment waarop veel begeleiders en coaches in de valkuil van overtuigen stappen. We willen helpen, en dus gaan we sturen, uitleggen en goede argumenten aandragen. Maar hoe harder wij proberen iemand vooruit te duwen, hoe meer de ander zich vastbijt in waarom het niet gaat lukken.

Gedragsverandering begint niet bij overtuigen. Het begint bij ruimte creëren, motivatie versterken en iemand helpen om zelf zijn eigen pad te vinden. Maar hoe doe je dat in de praktijk?

 

5 tips om iemand te motiveren (zonder duwen en trekken!)

 

  1. Stop met overtuigen, start met luisteren

Wil jij dat de ander in beweging komt? Luister eerst. Hoe ziet hij of zij de situatie? Wat houdt hem tegen? Wat zou hij wél willen? Door vragen te stellen en oprecht te luisteren, voelt de ander zich serieus genomen. Pas dan ontstaat er ruimte voor motivatie.

Probeer eens:

  • “Wat maakt dat je hier nu over twijfelt?”
  • “Vertel, waar ben je bang voor?”

 

  1. Erken de twijfel en weerstand

Veel mensen willen wél veranderen, maar voelen ook angst of twijfel. En die twijfel mág er zijn! Hoe harder jij probeert om die kant te negeren of weg te praten, hoe groter de weerstand wordt.

Probeer eens:

  • “Je vindt het spannend. Wat maakt dat dit nu juist zo lastig voelt?”

 

  1. Praten over verandering in plaats van praten over behoud (van het huidige gedrag)

Wil je dat iemand zelf in beweging komt? Laat hém of haar praten over waarom verandering belangrijk is, in plaats van in gesprek te blijven over waarom het nú nog niet lukt. Hoe vaker iemand zichzelf hoort zeggen dat hij iets wél wil, hoe groter de kans dat het ook echt gebeurt.

Probeer eens:

  • “Waarom is dit (veranderen) belangrijk voor jou?”
  • “Wanneer is het je eerder gelukt om iets te veranderen? Wat hielp toen?”

 

  1. Wees geduldig en vertrouw op het proces

Mensen veranderen niet omdat wij dat willen. Ze veranderen omdat ze zélf besluiten dat ze het willen. Soms duurt dat even. En dat is oké. Jouw rol is om het gesprek open te houden en hen in beweging te krijgen, zonder te forceren.

Probeer eens:

  • “Wat zou je over jezelf zeggen als je dit over een half jaar écht gedaan hebt? Waar zou je tevreden over zijn?”

 

  1. Zoek samen naar kleine stapjes

Verandering voelt groot en overweldigend. Help je cliënt of medewerker om de eerste kleine stap te vinden. Niet meteen ‘je hele leven omgooien’, maar een haalbare eerste beweging.

Probeer eens:

  • “Als je een klein stapje zou willen zetten in de richting van verandering, wat zou dat dan zijn?”

 

Door deze aanpak toe te passen, zul je merken dat gesprekken niet langer een strijd zijn, maar meer een samenwerking worden waarin de ander zelf gemotiveerd raakt om stappen te zetten.

Dit is ook wat eerdere deelnemers aan onze training ervaren.

 

Wat anderen zeggen over de training

“Deze training heeft mijn werk een andere wijze van gespreksvoering gegeven waar ik Miranda/ MI time heel erg dankbaar voor ben. Het heeft mij inmiddels al veel fijne gesprekken opgeleverd.


Naast mijn werk heb ik er ook erg veel van geleerd voor mijn privé gesprekken en dat vind ik natuurlijk ook heel fijn.

Miranda als trainer MGV zou ik zeker aanbevelen, want wat kan zij de methode goed overbrengen. Ze kan mensen enorm enthousiasmeren en ze kreeg mij dus helemaal mee bij alle trainingsdagen.

Kortom: Top, erg waardevol en eigenlijk voor iedereen noodzakelijk!”

 

 

Wil jij dit ook leren toepassen in je gesprekken?

 

En ben jij nog nieuw in Motiverende Gespreksvoering?
Doe dan mee met de Basistraining en leer hoe je jouw gesprekken effectiever, leuker en makkelijker maakt.

Heb je al een basistraining gevolgd?
Sluit dan aan bij de Online Boostersessies om je skills op te frissen en te verdiepen!

 

Er zijn maar beperkte plekken beschikbaar dus schrijf je nu in en investeer in je gespreksvaardigheden!

Twijfel je nog? Stuur me een bericht en ik help je kiezen welke training het beste bij je past!

 

De kracht van acceptatie

Tja, waar ga ik beginnen… mijn lieve mama kwam in het ziekenhuis terecht door een ernstig fietsongeval. Inmiddels zijn we bijna 2 maanden verder en zijn we intens dankbaar voor het feit dat ze thuis is en het naar omstandigheden heel goed met haar gaat, ze komt er wel weer!

 

Én het is een bijzonder pittige tijd voor ons allemaal geweest.
Ik kan er veel over zeggen, maar waarom ik dit hier schrijf is het volgende:

Ik heb weer (van heel dichtbij) geleerd waarom motiveren van iemand anders begint met accepteren van iemand anders én van zijn/ haar eigen proces.

Oh ja, en ik heb ook geleerd hoe moeilijk dat is… (en daarna weer hoe krachtig ????)

Ik neem je mee:

Na zo’n 1,5 week in het ziekenhuis kwam mijn moeder vanuit een diepe slaap steeds meer bij bewustzijn. Ze deed steeds vaker en langer haar ogen open en we maakte korte praatjes.
Echt genieten!
Nog een weekje later (die overigens maanden leek te duren voor ons) kon mijn moeder zelfs al even op de rand van het bed zitten of heel even op een stoel gezet worden.

Je kunt je voorstellen dat vanaf dat moment iedereen (lees: de verpleging, artsen, maar ook mijn vader, zus en ik) mijn moeder wilden motiveren om dit soort (fysieke) dingen zoveel mogelijk te doen en zoveel mogelijk te oefenen. En als dat ging, ook liefst meteen een stapje erbij te zetten, nl: ‘probeer anders al eens een stukje te lopen met een rollator’.
Niet omdat we wilden pesten, maar omdat we allemaal vooruitgang willen zien. We weten dat dat goed voor haar is, en voor haar herstel/ revalidatie. Dus we hebben het beste met je voor, mama!
We willen graag helpen, want iedereen is blij als alles steeds weer een beetje meer als vanouds wordt. En door ieder stapje zagen we ook wat ze al weer kon na het ongeluk én kregen we allemaal meer en meer vertrouwen in dat alles goedkwam.

 

Behalve mijn moeder….

Die vond het eigenlijk maar vervelend dat iedereen zo zat te ‘duwen en trekken’ de hele tijd, zei ze.

“Jullie voelen niet wat ik voel.”

“Het kan er wel goed uitzien, maar ik voel dat het nog wankel is en wil nu dus even rustig op bed blijven liggen in plaats van nog een stapje extra zetten.”

“Hou toch eens op, nee ik eet vandaag gewoon even in bed in plaats van aan de tafel, ik ben kapot.”

Dit waren de dingen die ze aangaf als bezoek, mijn vader óf de verpleging weer eens goedbedoeld voorstelde om een tandje bij te zetten. En eerlijk is eerlijk, ik voelde de neiging ook. Zéker toen ze in het begin slecht at en een maagsonde op de loer lag. Toen heb ik zelfs, terwijl ik haar probeerde te voeren, met tranen in mijn ogen gezegd “doe het dan voor mij…’’
Vanuit ons hart bleven we het proberen, maar ik zag natuurlijk wel wat er gebeurde… Zij raakte meer gefrustreerd en ging steeds vaker aangeven dat ze zelf wel zou bepalen.

Na een goed gesprek met mezelf, en daarna met mijn vader hierover hebben we samen besloten dat wij NIET degene moeten proberen te zijn om haar te motiveren. Wij moeten juist degene zijn die aan haar kant staan, die er voor haar zijn en die haar oordeelloos steunen en accepteren zoals ze is en hoe het gaat. Ze heeft ons juist nu zo hard nodig!
We willen dus zorgen dat we een team blijven in plaats dat ze ons óók lastig gaat vinden, zeurkousen. Zo gezegd, zo gedaan (vooral ook een dik compliment naar mijn vader die dit echt in zijn oren heeft genoopt…!)

 

Want wat er gebeurde was bijzonder…

Doordat wij het loslieten zag je het haar weer oppakken. Natuurlijk bleef het pittig en ging het met ‘vallen en opstaan’, maar ze zei dingen als:

“Ik voel me duizelig iedere keer als ik recht ga zitten, maar ik weet dat dat juist komt omdat ik zoveel lig en dat vaker rechtzitten me zal gaan helpen.”

“Ik weet dat ik mijn best moet doen om goed te eten, want ik wil geen maagsonde meer. Misschien kunnen we eens vragen of ik al gewoon (niet gepureerd) mag eten want dan smaakt het ook beter.”

Trots: “Ik ben vannacht zelf met de rollator naar de wc gelopen, helemaal alleen ????”

 

Voor mij de bevestiging dat het vertrouwen in de ander en het loslaten van het feit dat jij iemand kan ‘duwen’ een bepaalde richting op, DE basis is van een samenwerking in gedragsverandering.

En onze gesprekken veranderden…. van strijd naar samenwerking, naar stapje voor stapje een beetje vooruitgang, op haar tempo maar ze bleef (en blijft nog steeds) ‘groeien’.
Zo trots op jullie, mama en papa!


Naar aanleiding van dit verhaal leek het mij dus zinvol om nog eens stil te staan bij die valkuil de we állemaal hebben, nl:

Hoe dichterbij je bij iemand staat, hoe meer je je zorgen maakt over de situatie of hoe meer je wil helpen…. des te groter wordt de behoefte om het over te nemen van die ander. Of de behoefte om te gaan duwen of overtuigen waarom de ander iets zou moeten doen.

Omdat we zo graag willen helpen!
Maar wat we eigenlijk doen is iemand niet serieus nemen, iemand niet zijn eigen proces gunnen en niet samenwerken.

Het effect hiervan:
De ander vindt jou eerder lastig dan steunend en gaat eerder in de weerstand dan in de activeringsstand. Hij / zij gaat je uitleggen waarom het niet kan wat je zegt, hoort zichzelf dat zeggen en gaat dat zelf alleen nog maar meer geloven.

En dat werkt natuurlijk voor geen van beide partijen!

Wat werkt beter:
Volledige acceptatie van de ander als mens en in zijn proces.

Maar ja…. Is dit makkelijk? Absoluut niet!
Is dit nodig? Absoluut wel!

Hoe dan?

 

Bij deze een paar tips om het íets makkelijker te maken om iemand volledig te accepteren in zijn ‘zijn’ en zijn proces (om uiteindelijk samen verder te komen):

  • Wees aanwezig zonder oordeel;
    Probeer in het moment volledig aanwezig te zijn zonder te oordelen.
    Wij zagen bijvoorbeeld dat mijn moeder meer kon dan ze dacht, toch mag je als coach uitgaan van het feit dat zij dit zelf het beste weten/ aanvoelen. Dat als zij denken dat ze iets nog niet kunnen, ze er ook nog niet klaar voor zijn. Jouw taak is om dat gevoel serieus te nemen, daar niks van te vinden. Een opmerking als “Je durft het misschien nog niet, maar je kunt het wel.” voelt voor de ander onprettig. Hij/zij zal zich niet serieus genomen voelen en daarmee ook stoppen met jouw serieus nemen, waarna de samenwerking stopt.
    Ook verwachtingen loslaten hoort hierbij, bijvoorbeeld “Als je veel gaat oefenen, kun je snel naar huis.” Maar mijn moeder wilde (durfde) helemaal nog niet naar huis…
  • Begrijp de ander zijn context;
    Mijn moeder bijvoorbeeld was pas ‘aanwezig’ sinds een paar dagen. Wij waren echt een paar stappen op haar voor, omdat wij hebben gezien hoe ze het ziekenhuis binnenkwam én we al 2 weken aan het ‘wachten’ waren. Vergeet dat niet!
    Daarnaast heeft iedereen een andere achtergrond en verschillende ervaringen, kwaliteiten en valkuilen. Probeer te begrijpen waar ze vandaan komen, zowel emotioneel als praktisch, om hun gedrag en keuzes beter te kunnen begrijpen.
  • Respecteer het tempo van de ander;
    Iedereen ontwikkelt zich in zijn eigen tempo. Forceer iemand niet om sneller of anders te gaan dan wat voor hen goed voelt. Geduld tonen helpt hen om zich op hun eigen manier / met zijn eigen kwaliteiten en valkuilen te ontwikkelen.
  • Ondersteun en respecteer iemand zijn autonomie (eigen keuzevrijheid);
    Het is belangrijk om steun te bieden, maar niet op een manier die de ander het gevoel geeft dat ze niet hun eigen proces kunnen lopen of hun eigen keuzes mogen maken. Respecteer iemands keuze om zijn/haar eigen pad te volgen en behandel de ander als een volwassene. (Hoewel kinderen deze behoefte als vanaf jongs af aan hebben ????) 
  •  Stel empathische vragen, benieuwd naar de beleving van de ander;
    In plaats van direct te oordelen, stel vragen die laten zien dat je wilt begrijpen wat iemand doormaakt. Dit bevordert wederzijds begrip en laat de ander zien dat je werkelijk geïnteresseerd bent in hun proces.
    Goede vragen zijn bijvoorbeeld: “Hoe is dat voor jou dan?” of “En wat vind jij daarvan (als anderen van alles vinden)?” of “Hoe kijk jij ernaar?”
  • Oefen met loslaten, vertrouw (ook) op de ander
    Soms willen we de ander veranderen, maar dat kan een blokkade vormen voor echte acceptatie. Door los te laten en te accepteren dat niet alles verandert zoals jij het zou willen én door te beseffen dat jij niet alle wijsheid in pacht hebt, creëer je ruimte voor gezamenlijke groei.
    En als jij loslaat zal de ander vastpakken, zoals je in het voorbeeld van mijn moeder zag.

 

Succes! Laat je ons weten of het lukt en welk effect je opmerkt?

 

Dit is nog maar een heel klein (belangrijk) stukje van Motiverende Gespreksvoering… Wil je meer leren over deze prachtige methode, schrijf je dan snel in voor één van onze trainingen!